شب روان خیال

 امروز روز چندم تنهایی دل است / باید نشست منتظر خوابها هنوز 

 تا برگ های خاک گرفته نمرده اند / باید گریست در عطش آبها هنوز

دلواپس ندیدن دریای عشق مرد / این چشمهای خسته ی بی طاقتم ، چه حیف

آن زنده رود کهنه ی بی تاب می رود / در آرزوی وصل ، به مردابها هنوز

ای نو گل جاوید که در باغچه رستی

هنگامه ی رشد است مکن صحبت سستی

چون بلبل عاشق ز تو بیمار نشیند

پر کن قدحت از لب میناب درستی

در خانه ی دل هیچ غباری ز جفا نیست

در آبی چشمان خبری غیر وفا نیست

بردار تو ره توشه غم عشق و دگر هیچ

تا راه من و تو ، قدمی غیر صفا نیست

آینه ی دل نقش رخ نیک تو دارد

هر کس که تو را دید دگر خواب ندارد

هر شب به تمنای تو تا صبح نشیند

تا خنده ی تو نرگس بیمار بکارد

این خانه که آذین شده از سبزه ی دلهاست

هر ذره ی او از قدم عشق مصفّاست

در سایه ی سَروَش طلب عشق مفید است

تا غم نخوری فرصت دیدار مهیاست