شب روان خیال( پنالتی در مسجد )

می گذرم 

از کنار کنایه هایی که نای رفتن را می گیرند 

باشعر 

که نام مستعار اندوه است 

رشوه می دهم نفسهایم را به زمین 

تسلیم باید بود 

در مقابل این کاهنده ی پیر 

مدّ می زنند ابرها روی کوچه ها 

و می بارند شکوفه های بهاری 

بین قدم های هیچ کسی که 

بی نصیب به شب می رسد 

و باز کنار کنایه ها 

نای رفتن از نفس می افتد 

من ؛ 

یک شهر پر از کوچه 

و جهانی اندوه 

با یک برگ کاغذ 

به کجا خواهم رسید 

" کاش باران ببارد "

               و سکوت لبخندی ست که پشت دیوارها  

               برای شنیده شدن می پوسد 

                                        بیا

                                        بیا و سکوت را دریاب

                                        تا لبخندت دریایی شود

                                                                        از آنچه نمی توان شنید .

می شوم دریا تو باور کن هراس موج را

کاش بشناسی مرا یا التماس موج را

آنقدر تا پیش تو خورشید می سوزد مرا

تاول از کف می شود تا تو لباس موج را

تا که  از خورشید آسایش بیابد ناگهان

ماه می ریزد به ساحلها اساس موج را

انتظاری خسته دارم روز تا وقت غروب

شام بغضم را شنیدی الغیاث موج را

بعد از این چشم انتظاری قایقی باش و بیا

تاببینی اشتیاقم را سپاس موج را

مبهم نبود آنچه که می دیدم و نشد

باور کنم هر آنچه که فهمیدم و نشد

گفتم فضای زندگیم را عوض کنم

روزی که سیب از لب تو چیدم و نشد

در راه ماندگی من از راه بدتر است

این را هزار مرتبه پرسیدم و نشد

باید قضای زندگیم را ادا کنم 

حیفا به من که پای تو بوسیدم و نشد

اینک ، امید فاصله دارد دلم ولی

در عمق چشمهای تو پوسیدم و نشد

1389/12/14

می گفت در عشق ؛ هیچ کس دریا نیست

اینجا درِ سادگی به دلها وا نیست

آن قطره  در انگیزه ی دریا می رفت

تا ثانیه ایی که با خودش تنها نیست