 |
|
 |
می شوم دریا تو باور کن هراس موج را
کاش بشناسی مرا یا التماس موج را
آنقدر تا پیش تو خورشید می سوزد مرا
تاول از کف می شود تا تو لباس موج را
تا که از خورشید آسایش بیابد ناگهان
ماه می ریزد به ساحلها اساس موج را
انتظاری خسته دارم روز تا وقت غروب
شام بغضم را شنیدی الغیاث موج را
بعد از این چشم انتظاری قایقی باش و بیا
تاببینی اشتیاقم را سپاس موج را
مبهم نبود آنچه که می دیدم و نشد
باور کنم هر آنچه که فهمیدم و نشد
گفتم فضای زندگیم را عوض کنم
روزی که سیب از لب تو چیدم و نشد
در راه ماندگی من از راه بدتر است
این را هزار مرتبه پرسیدم و نشد
باید قضای زندگیم را ادا کنم
حیفا به من که پای تو بوسیدم و نشد
اینک ، امید فاصله دارد دلم ولی
در عمق چشمهای تو پوسیدم و نشد
1389/12/14
می گفت در عشق ؛ هیچ کس دریا نیست
اینجا درِ سادگی به دلها وا نیست
آن قطره در انگیزه ی دریا می رفت
تا ثانیه ایی که با خودش تنها نیست
همه ی زندگی من
مثل خوابه پر کابوس و یه رویا
همه ی ثانیه ها ؛ قرن
هم تنهایی یه دنیا
همه ی زندگی من رو پر شاپرکا بود
به امید کیو دیدن رو نخ بادبادکا بود
تویه تاریکی شب ها خواب فردا رو ندیدم
هر چی دیدم شد توهم
من مقصر ؟ نه !
خدا بود
من تمام زندگیمو ساده بودم
مث ابرا
مث بارون
مث کوچه
می نشستم تک و تنها
فک می کردم که تفاوت بین بچه ها یه خوابه
وقتی با هم نمی خندیم حال بابا ها خرابه ...
فکر می کردم کوچه داریم
کلی هم محلی داریم
شبا تنها نمی ترسیم
همو تنها نمی زاریم
من تمام زندگیمو ساده دادم به کسایی ...
که نفهمیدم چه جوری یاد گرفتن بی وفایی
کاشکی از خواب پا شم الان
ببینم باز پر شورم
بشنوم صدای پاتو
خسته ام بس که صبورم
همه ی زندگی من پر شک و پر تشویش
که یه شب اینو بفهمم
باختی بازیو اینم کیش ...
90/2/27
